Karta podatkowa

Zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej w 1997 roku zostały określone w rozporządzeniu ministra finansów z 17 grudnia 1996 roku, w sprawie karty podatkowej (DzU z 1996 roku, nr 151, poz. 717). Możliwość skorzystania z tej dogodnej formy uiszczania podatku uzależniono od spełnienia przez podatników szeregu warunków: 1) z karty podatkowej mogą korzystać wyłącznie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą o charakterze ściśle określonym w przepisach rozporządzenia i na warunkach w nim zawartych; 2) mogą być opodatkowane w tej formie również wtedy, gdy działalność prowadzą w formie spółki cywilnej od osób fizycznych, pod warunkiem, że łączna liczba wspólników oraz zatrudnionych pracowników nie przekracza stanu zatrudnienia określonego rozporządzeniem. Do dokonania oceny warunków uzasadniających zastosowanie karty podatkowej oraz do ustalenia wysokości podatku jest zobowiązany urząd skarbowy. Oznacza to, że podatnik, chcąc opłacać podatek w formie karty podatkowej, składa wniosek we właściwym urzędzie skarbowym o zastosowanie karty, tak jak miało miejsce w 1996 roku. Wiadomo, że wniosek powinien być złożony do 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, od którego ma być zastosowana karta, lub przed rozpoczęciem działalności, jeżeli podatnik rozpoczynają w ciągu roku podatkowego. Po rozpatrzeniu otrzymanego wniosku urząd skarbowy wydaje decyzję ustalając wysokość podatku, odrębnie na każdy rok podatkowy. W razie niespełnienia przez podatnika ściśle określonych wymagań, urząd skarbowy ma prawo wydać decyzję odmowną. W takiej sytuacji podatnik zobowiązany jest do zapłaty: 1) podatku dochodowego na zasadach ogólnych, 2) zryczałtowany podatek od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia warunki niezbędne do skorzystania z ryczałtu ewidencjonowanego. W ciągu 14 dni od wydania ostatecznej decyzji podatnik może zrzec się opodatkowania w postaci karty podatkowej. Jeżeli tego nie uczyni, musi do końca roku podatkowego uiszczać podatek określony w decyzji. Podatnik ma prawo wyboru innej formy opodatkowania w następnym roku podatkowym. Należy pamiętać, że podatnicy rozliczający się w formie karty podatkowej, jeżeli Przy prowadzeniu działalności zatrudniają pracowników, powinni prowadzić księgę zatrudnienia tych osób. Podatnicy dokonujący wypłat wynagrodzeń ze stosunku pracy są obowiązani prowadzić indywidualne karty przychodów pracowników, zawierające nie- zbędne dane, które podatnik jest zobowiązany wpisać najpóźniej w terminie przewidzianym na przekazanie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych do odpowiedniego urzędu skarbowego. Należy pamiętać, że dochodów opodatkowanych w formie karty podatkowej nie łączy się z dochodami z innych źródeł. Od 1997 roku zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący następujące typy działalności: 1) usługową lub wytwórczo-usługową 2) usługową w zakresie handlu detalicznego żywnością napojami, wyrobami tytoniowymi oraz kwiatami, z wyjątkiem napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu; 3) usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu detalicznego artykułami nieżywnośc iowymi; 4) gastronomią jeżeli nie jest prowadzona sprzedaż napojów powyżej 1,5% alkoholu; 5) w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu; 6) w zakresie usług rozrywkowych; 7) w zakresie sprzedaży posiłków domowych w mieszkaniach; 8) w wolnych zawodach polegających na świadczeniu usług w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego; 9) w wolnych zawodach, polegających na świadczeniu usług weterynaryjnych; 10) w zakresie opieki domowej nad dziećmi, osobami starszymi i chorymi; 11) w zakresie usług edukacyjnych (np. korepetycje); 12) w zakresie usług towarzyskich (agencje towarzyskie). Nie może korzystać przy prowadzeniu działalności gospodarczej z usług osób nie- zatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę (chyba, że chodzi tu o usługi specjalistyczne) podatnik, który uzyska zgodę na podatkowanie w przedstawionej formie, jak również z usług innych zakładów czy przedsiębiorstw. Małżonek podatnika także nie może prowadzić działalności gospodarczej w tym samym zakresie. Przy uwzględnieniu i ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty, stawki podatkowe są ustalone kwotowo. Podatek płatny jest co miesiąc bez wezwania i (według polskich przepisów) do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc ubiegły: za grudzień – w terminie do 28 grudnia roku podatkowego. Przepisy umożliwiają obniżenie stawek podatku osobom niepełnosprawnym (inwalidzi I i II grupy, zatrudniający inwalidów), jak również dopuszczają możliwość ich obniżenia przez urząd w szczególnych przypadkach. Ponadto podatnicy są zobowiązani do pisemnego zawiadomienia w ciągu roku urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty. Podatnik, który nie ujawnia takich zmian, jest narażony na wyłączenie z opodatkowania w formie karty podatkowej i zmuszony do opłacenia podatku dochodowego na zasadach ogólnych (księga podatkowa przychodów i rozchodów) za cały rok podatkowy i nie jest wykluczone, zostanie ukarany grzywną.

FIRMA JAKO ZESPÓŁ

  • Produkt poddawany jest kolejnym procesom w zakładzie.Towar wędruje przez różne działy w firmie spe­dycyjnej (przywóz ciężarówką, rozładunek, sor­towanie i selekcja, załadunek i dostawa).Bagaż pasażerów jest kontrolowany, sortowany, umieszczany na wózkach, przewożony do samo­lotu i ładowany.Informacja o zamówieniu napływa do działu sprzedaży, dociera do magazynu w celu wyboru towaru, informacja i towar przechodzą do działu dostaw, towar trafia do klienta, a informacja do działu faktur.Bardzo szybko jednak sieć współzależności staje się bardziej złożona. Rozważmy chociażby ostatni przy­kład dotyczący drogi zamówienia w firmie. Informa­cja o zamówieniu trafia na ogół do działu księgowo­ści, zanim jeszcze towar dociera do klienta. Ma to na celu kontrolę procesu, ponieważ księgowość spo­dziewa się przelewu odpowiedniej sumy po tym, jak dział faktur otrzymuje zapłatę zgodną z umiesz­czoną na zamówieniu. Aby uprościć robotę papier­kową, faktury

SZKOLENIE I WSPARCIE

Opisano już umiejętności konieczne dla wprowadze­nia efektywnej pracy zespołowej. Teraz kierownicy muszą mieć okazję, by przemyśleć, jak w podległych im działach ją rozwinąć, rozważyć ewentualne pro­blemy i opracować strategie ich pokonywania. Nie­kiedy w takich sytuacjach sprawdza się szkolenie zorganizowane zgodnie z wcześniejszymi wytycz­nymi, po którym na regularnych spotkaniach kie­rownicy wymieniają się doświadczeniem. Poza szko­leniem w zakresie pracy zespołowej może zajść ko­nieczność przygotowania ludzi do innych jeszcze zadań, tak by zapewnić zespołom elastyczność, jakiej potrzebują do pełnej efektywności. Aby zyskać mo­żliwie największe korzyści, czasem należy też pomóc członkom zespołu w zrozumieniu:ogólnych priorytetów biznesu i roli, jaką w nim odgrywają, problemów ludzi z działów usługowych, np. do­starczających zespołowi pracę lub informacje albo korzystających z pracy lub informacji przekaza­nych przez zespół.

PRACA ZESPOŁOWA I ZAUFANIE

Z mojego doświadczenia wynika, że szefowie firm mogą sobie z tym poradzić jedynie wtedy, kiedy zobowiążą się: postępować w sposób uczciwy, otwarty i spra­wiedliwy,udzielać pracownikom możliwie najwięcej infor­macji,zachęcać pracowników do wyrażania opinii, przyj­mować każdą uwagę i dbać, aby nikt z kierownic­twa nie wyciągał konsekwencji wobec osoby, któ­ra ją poczyniła,wyjaśniać każdą kwestię podniesioną przez pra­cownikówi jak najdłużej zachowywać tę otwartą i szczerą postawę.Aby zdobyć zaufanie pracowników, nie ma drogi na skróty. Trzeba na nie zasłużyć ciężką pracą i wytrwa­łością.Musisz troszczyć się o wszystkich, których uważasz za członków zespołu. W pewnym sensie każdy pra­cownik firmy powinien mieć poczucie przynależno­ści do jednego zespołu. W obrębie tej struktury grupa ludzi, która zbiera się, by podjąć jakieś zadanie, musi pracować jako zespół.

DZIAŁANIE FIRMY

Jeśli pragniesz, aby twoja firma tak właśnie działała, wszystko, czego ci potrzeba, to praca zespołowa. Gdy dwie lub więcej osób musi ze sobą współpraco­wać, by osiągnąć odpowiednie wyniki, bardziej opła­calna jest praca zespołowa. Co przez nią rozumiemy? Przecież w takich okolicznościach ludzie w sposób naturalny pracują jak zespół, nieprawdaż? Otóż nie, nie pracują. Ludzie „naturalnie” często pracują, by zadowolić samych siebie. Pragną rywalizacji z pozo­stałymi, wizerunku osoby bardziej kompetentnej od kogoś, chcą tylko odbębnić swoje, nierzadko kosztem innych. Innymi słowy, naturalne jest dla ludzi to, że widzą własne cele jako odmienne, czasem wręcz sprzeczne z założeniami grupy. Niekiedy spotyka się pracę zespołową zawiązaną spontanicznie, choć to raczej wyjątek. Bez pracy zespołowej ludzie mogą dążyć ku różnym celom i realizować odrębne zada­nia, co stanie na drodze założeniom grupy.

ZAREZERWOWANE DLA CZŁONKÓW PRAWO

Członkowie zarezerwowali sobie prawo   suwerennego decydowania w kwestiach dotyczących waluty narodo­wej, przystając równocześnie na ograniczoną współpracę w dziedzi­nie monetarnej. W dokumentach o powołaniu banku stwierdzono, iż tworzy się jednocześnie wspólny fundusz walut wymienialnych oraz akceptuje się wspólną jednostkę monetarną FCFA (Franc de la Cooperation Financiere en Afriąue Centrale), której kurs ustalono w stosunku do franka francuskiego.W celu wdrożenia współpracy monetarnej pomiędzy państwami członkowskimi sygnatariusze utworzyli Komitet Monetarny, w skład którego weszli ministrowie odpowiedzialni w swych państwach za sprawy finansowe i ekonomiczne. .Komitet spotyka się co najmniej raz w roku, a przewodniczy mu, zmieniający się corocznie, przed­stawiciel jednego z państw członkowskich. Powołano również Mie­szaną Komisję Monetarną, w skład której wchodzą przedstawiciele państw afrykańskich oraz Francja.

OMAWIANY BANK

Bank Rozwoju Państw Afryki Centralnej (Central African States Development Bank) powołany został z iniqatywy 5 krajów afrykańs­kich (Czadu, Gabonu, Kamerunu, Konga, Republiki Środkowoaf­rykańskiej) w 1975 r. Na siedzibę banku wybrano Brazzaville. Zadaniem banku jest finansowanie inwestycji regionalnych i między­narodowych, przyciąganie kapitału z zagranicy, pomoc w finan­sowaniu ekspertyz z różnych dziedzin. Kapitał zakładowy wynosił 16   mld franków CFA (Communaute Financiere Africaine; 1 frank CFA+0,02 franka franc.), z czego do państw członków-założycieli banku należy 65,6% udziałów, Bank Rozwoju Państw Afryki Central­nej posiada 13,15%, Niemcy, Francja i Kuwejt po 6,25%, Afrykań­ski Bank Rozwoju — 2,5%.Ponieważ omawiany bank jest instytucją Unii Środkowoafrykań­skiej, należy do obszaru franka francuskiego.

BANKI REGIONALNE

Z banków regionalnych funkcjonujących na świecie na uwagę zasługują:  Międzyamerykański Bank Rozwoju,   Centralny Amerykański Bank Integracji Gospodarczej,  Azjatycki Bank Rozwoju,   Afrykański Bank Rozwoju,   Arabski Bank Rozwoju Gospodarczego Afryki,   Bank Rozwoju Państw Afryki Centralnej,   Bank Centralny Krajów Afryki Zachodniej,  Zachodnioafrykański Bank Rozwoju,    Bank Krajów Afryki Centralnej,  Karaibski Bank Rozwoju,   Centralny Bank Wschodnich Karaibów.Międzyamerykański Bank Rozwoju (Interamerican Development Bank) został utworzony w 1959 r., aby umożliwić krajom Ameryki Łacińskiej korzystanie z podobnych usług finansowych, jakie ofero­wał Bank Światowy.

ORGANIZACJA MIĘDZYNARODOWA

Tymczasem bank nie miał w Wielkiej Brytanii osobowości prawnej, gdyż jego władze nie zarejestrowały go w Londynie jako organizacji międzynarodowej. Do ośmiu państw członkowskich banku w stycz­niu 1974 r. przystąpiła Kuba, w maju 1977 r. — Wietnam. Siedziba banku znajdowała się w Moskwie.Drugim bankiem o podobnym charakterze był Międzynarodowy Bank Inwestycyjny utworzony 14 maja 1970 r. na XXIV Sesji Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Założycielami banku były: Bułgaria, Czechosłowacja, Mongolia, NRD, Polska, Węgry i ZSRR. W roku 1971 do porozumienia przystąpiła Rumunia, w 1974 ,r. Kuba i w 1977 r. — Wietnam. Siedzibą banku została Moskwa.

NIEZBĘDNE FINANSOWANIE

Gdyby finansowanie okazało się niezbędne, zarządzający NFI byliby zobowiązani do znalezienia funduszy w instytucjach finan­sowych i na rynku kapitałowym. Ze względu jednak na znaczne opóźnienie programu, sytuacja finansowa wielu przedsiębiorstw po­gorszyła się, zmieniając przez to warunki ich dostępu do kapitału. W związku z tym EBOR w początkowej fazie programu NFI zapewni finansowanie pewnej liczbie przedsiębiorstw, które nie mają dość kapitału na dalszy rozwój, ale mają dobrze przygotowany biznes plan. Finansowanie kapitałowe otrzymają poszczególne przed­siębiorstwa we współpracy z odpowiednimi NFI oraz po zatwier­dzeniu projektu przez Radę Nadzorczą EBOR.

Wolność gospodarcza

Generalnie ustawa o działalności gospodarczej tworzy zasady prowadzeni działalności gospodarczej w Polsce. Akt ten stanowił pierwszą zapowiedź przejścia socjalistycznej gospodarki planowej w gospodarkę rynkową. Wprowadził on, p 50-letniej przerwie, zasadę wolnej działalności gospodarczej bez względu na form własności. Zasadę wolności gospodarczej po raz pierwszy w polskich przepisać! proklamowano w art.101 Konstytucji Marcowej z 1921 r., następnie zaś wart.i prawa przemysłowego z 1927 r. Po drugiej wojnie światowej, mimo formalnego obowiązywania prawa przemysłowego, wolność gospodarcza traciła stopniowo ni znaczeniu. Spowodowały to różne czynniki. W pierwszym rzędzie były to zmiany własnościowe: nacjonalizacja przemysłu i innych gałęzi gospodarki, przejmowania przedsiębiorstw prywatnych w tzw. przymusowy zarząd państwa poprzedzający upaństwowienie oraz zmiany ekonomiczne. Lata osiemdziesiąte wraz z nieśmiałymi reformami przyniosły ułatwienie podejmowania wybranych form działalności gospodarczej. Zmiana orientacji ideologicznych i gospodarczych w końcu lat 80. wpłynęła na odrodzenie zasad) wolności gospodarczej, która ponownie, jako ustrojowa zasada konstytucyjna umieszczona została wart. 6 Konstytucji RP (Dz.U. z 1989 r. Nr 75, poz. 44 (z późn. zm.) „Rzeczpospolita Polska gwarantuje swobodę działalności gospodarcze bez względu na formę własności, ograniczenie tej swobody może nastąpić tylko w ustawie”. Najwcześniej zasady wolności gospodarczej można jednak było dostrzec w art.1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41 poz.324 z późn.zm.). Nie należy ulegać błędnej iluzji słów tej zasady, jakoby dawał; ona prawo do działalności gospodarczej bez oglądania się na przepisy prawa. Wolność gospodarcza w Polsce i za granicą zawsze ma określone ramy które tworzą różnorodne akty prawne. Istnieją nawet pewne zasady w zakresie sposobów jej ograniczania. W doktrynie uważa się, że ograniczenia wolność gospodarczej nie mogą być wprowadzane jedynie w przepisach ustawowych i równorzędnych, lecz również w przepisach wykonawczych aktów normatywnych w granicach upoważnienia ustawowego. Przepisy te nie mogą być interpretowane rozszerzająco przez organy stanowiące i stosujące prawo. Niedopuszczalne jest także dalsze ograniczanie wolności gospodarczej, np. w drodze aktów praw; wewnętrznego administracji. Ustawa o działalności gospodarczej uchwalona w 1988 r. do chwili obecne była już kilkanaście razy nowelizowana. Kolejne nowelizacje zwykle zmniejszał) zakres wolności gospodarczej. W ten sposób ustawa zawiera w chwili obecne bardzo dużo wyjątków od zasady wolności gospodarczej. Typowym przykładem jest stały wzrost liczby rodzajów działalności gospodarczych, które wymagają uzyskania koncesji. W porównaniu jednak z prawem przemysłowym, które regulowało i „reglamentowało” działalność gospodarczą przed II wojną światową, obecnie istnieją prostsze zasady podjęcia działalności gospodarczej, a zakres wolności gospodarczej jest szerszy.

Równość wobec prawa

Druga zasada generalna w ustawie to deklaracja „Równości wobec prawa” – ale tylko w zakresie działalności gospodarczej. Zasadę tę można co jakiś czas odczytywać nieco inaczej, gdyż w 1989 r. ustawodawcy chodziło o ochronę podmiotów nieuspołecznionych, obecnie zaś wydaje się, że sytuacja jest odwrotna. Oczywiście podobnie jak w pierwszej zasadzie dotyczącej wolności gospodarczej i tu są liczne wyjątki, np. zmodyfikowany jest i stopniowo na tryb egzekucji w stosunku do określonych jednostek państwowych, ten odmienny tryb powoduje automatycznie „pewną” nierówność praw.

Przesłanki odformalizowania procedury podejmowania działalności gospodarczej

Polski ustawodawca wprowadził wyjątkowo proste zasady podejmowania na orientacji działalności gospodarczej. Potwierdzeniem tej prostoty jest zawrotna skala zgłoszeń jenie zasady do ewidencji, która na początku 1997 r. przekroczyła już liczbę dwu milionów. Niewielkie wymagania, jakie wprowadziła ustawa w 1988 r. uzasadnione były wieloma czynnikami: gospodarczej • zapaścią systemu ekonomicznego PRL, • brakiem kapitałów u osób fizycznych i prawnych w ówczesnej Polsce końca lat osiemdziesiątych, • społeczeństwo polskie nie posiadało doświadczenia i kwalifikacji, aby sprostać bardziej skomplikowanym procedurom, • przewidywano wzrost bezrobocia w Polsce, • w sektorze usług istniały znaczne braki, poziom świadczeń był bardzo niski, • handel uspołeczniony nie zaspokajał potrzeb konsumentów, • liczba podmiotów gospodarczych była niewielka i nie było między nimi a wolności ; konkurencji. Dlatego też ustawa podaje absolutnie minimalny zakres danych, jakie należy natywnych, zgłosić do ewidencji.

Ustawowa definicja działalności gospodarczej

Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa, prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność. Podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, zwanym dalej „podmiotem gospodarczym”, może być osoba fizyczna, osoba prawna, a także jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, utworzona zgodnie z przepisami prawa, jeżeli jej przedmiot działania obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej.

Inne przepisy regulujące działalność gospodarczą

Mimo pewnej prostoty i uniwersalizmu zasad głoszonych w ustawie, jej treść określa jednak wiele zasad postępowania w celu podjęcia działalności gospodarczej. Przede wszystkim chodzi tu o obowiązek przestrzegania przepisów szczegółowy których ustawa wprost nie cytuje, ale przypomina o ich istnieniu. Są to obowiązki dotyczące przestrzegania w szczególności: ⦁ przepisów o ochronie życia i zdrowia ludzkiego przed zagrożeniami chemicznymi ⦁ warunków określonych w przepisach budowlanych, ⦁ warunków określonych w przepisach sanitarnych, ⦁ warunków określonych w przepisach przeciwpożarowych, ⦁ warunków określonych w przepisach ochrony środowiska. W ustawie przypomina się także, aby, jeżeli z przepisów odrębnych ustaw wynika taki obowiązek, prace i zajęcia lub czynności w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, były wykonywane przez osoby legitymujące i odpowiednimi kwalifikacjami. Aktualnie obowiązuje kilkadziesiąt szczegółowych przepisów określający kwalifikacje do prowadzenia działalności gospodarczej, np.: ⦁ ustawa z 21 XII 1990 o zawodzie lekarza weterynarii (Dz.U. z 1991 Nr 8 poz. 2), ⦁ ustawa z 5 VII 1996 o doradztwie podatkowym (Dz.U. nr 102 poz. 475). Podobnie bardzo dużo jest przepisów, które szczegółowo określają działalność gospodarczą w ramach konkretnych branż, a także zasady bezpiecznego obrotu np.: ⦁ ustawa z 10 X 1991 o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz.U. Nr 105 poz. 452 ⦁ ustawa z 31 X 1980 o ochronie i kształtowaniu środowiska (tj. z 1994 Dz.U. 49 z późn. zm.). W znacznie późniejszym terminie, tj. w 1993 r. (Dz.U. Nr 134 poz. 64 ustawodawca wprowadził wprost do ustawy o działalności gospodarczej obowiązek ⦁ posiadania rachunku bankowego i gromadzenia oraz wydatkowania środki pieniężnych za pośrednictwem tego rachunku w każdym przypadku, gdy stroną transakcji jest inny podmiot gospodarczy i jednorazowa wartość należności I zobowiązań przekracza równowartość 3000 ECU albo równowartość 1000 EC gdy suma wartości tych należności i zobowiązań powstałych w miesiącu poprzednim przekracza 10 000 ECU, przeliczone na złote według kursu kup walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego di miesiąca, poprzedzającego miesiąc, w którym dokonywane są operacji finansowe, ⦁ zawiadomienia urzędu skarbowego, właściwego ze względu na podał dochodowy, o posiadaniu rachunku bankowego, a w razie posiadania więcej jednego rachunku – do wskazania jednego z nich, jako rachunku podstawowe i zawiadomienia o tym banku, w którym ten rachunek jest otwarty; zawiadamia urząd skarbowy należy podać nazwę i adres banku oraz numer rachunku bankowego albo podstawowego rachunku bankowego, ⦁ zawiadomienia właściwego urzędu skarbowego oraz banku, w którym otwarty jest podstawowy rachunek bankowy o posiadaniu rachunków bankowy w innych bankach, informując o nazwach i adresach banków oraz o numerach rachunków bankowych, ⦁ zawiadomienia banków, w których otwarte są inne rachunki bankowe tego podmiotu, o nazwie i adresie banku, gdzie otwarty jest rachunek podstawowy, oraz o numerze tego rachunku. Wszelkie zmiany danych powinny być zgłaszane w terminie do 14 dni od daty ich powstania. Należy jednak zaznaczyć, że Trybunał Konstytucyjny y w orzeczeniu z dnia 26 kwietnia 1995 r. (sygn. akt K 11/94) ogłosił utratę przepisów karnych (25e-25g z omawianej ustawy) w stosunku do podmiotów gospodarczych obowiązanych do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Obwieszczenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 1995 r. Nr 141 poz. 700.